به نام خداوندی که او را آنچنان که باید نشناختم***
سلام
سلامی دوباره به دوستان همیشگی من . دوستان فهیم و فرهیخته ای که در این مدت پیوندی عاطفی با تک تک آنها برقرار کرده ام و از هر کدام از آنها مطلبی جدید آموخته ام . لازم می بینم در این میان نام دوستان را ذکر کنم و برای آنها آرزوی سلامتی و موفقیت در تمام مراحل زندگی را دارم.
آقای احمد علی خلیلی، ایمان مداح ، جناب فضلی و آقای محمد و همین طور دوست عزیزم دریا جان که مدتی است از ایشان اطلاعی ندارم .
با این مطلب آغاز می کنم ...
مهم ترین عشقی که انسان ها میتوانند نثارخداوند کنند این است که ابتدا انسان های دیگر را دوست بدارند...
*ماتبديل به همان چيزي ميشويم که به آن ميانديشيم ...ما در نهايت شبيه آن چيزي مي شويم که مغزمان به طور مداوم روي آن تمرکز دارد.(؟)
*داشتن چیزی که تا به حال نداشتی، کسی باش که تا به حال نبودی (پائولوکوئیلو)
*شجاعت واقعی زمانی است که شخصی بتواند از اعماق بدبختی و مشکلات به زندگی لبخند بزند (ناپلئون).
*اگر کله ی خالی هم مثل شکم خالی سر و صدا می کرد ما بشرها خیلی عاقلتر از این ها بودیم. (مترلینگ).
*عمر انقدر کوتاه است که نمی ارزد ادم حقیر و کوچک بماند. (دیسرائیلی)
*با مشکلات مي جنگيم تا به آسايش برسيم ،وقتي به آسايش رسيديم آسايش را غير قابل تحمل مي يا بيم. (جيمز باديد )
*شجاعت مانند عشق از اميد تغذيه ميشود. ( بناپارت)
*سعادت آن است كه انسان دنيا را همان طور كه آرزو مي كند ببيند. (كورنو).
ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط لیلا در پنجشنبه سوم مرداد 1387 و ساعت
2:53 |